“de donsjes gespreid, zoals U ziet, zeer luxe ditmaal”
“één trap en het orgel draait weer”
“met slippende wielen weet ik de eerste bocht door te komen”
“zó sta ik en zal m'n ega verwonderd afstappen en zó wil de Jawa achterwaarts naar beneden, alles in een paar seconden tijds”
“op een gegeven moment hoor ik zelfs spaken knappen”
“Prachtige kristallen kronen in alle kamers en zalen”
„Toen de contactsleutel voor de laatste maal tijdens deze vacantie de twin tot zwijgen bracht, wees onze teller – geijkt – dat we zo zonder erg 4.400 km gedraaid hadden.”
„begin er nooit aan”, geef Uw vacantiegeld aan mij en laat mij 't voor U doen!
“Dom genoeg monteer ik niet meteen de reserveband, doch ga plakken, wat zich later zal wreken!”
“terwijl ik de gashandel aan het „bespelen” ben, waait m'n motorbril van m'n hoofd en eer ik haar op kan rapen, voltrekt een vrachtwagen het vonnis”
“Geduldig leg ik uit, dat mijn sluiter na elke foto blokkeert en dat dus eerst doorgedraaid dient te worden voor ik een nieuwe foto kan maken.”
“toen de zaak in het ravijn dreigde te storten was alras nummer drie bij de hand”
“twee gekookte eieren per persoon, weinig maar uit een goed hart!”
't Regent of het heeft geregend", bij deze woorden, geuit door mijn betere helft, die reeds bij het raam staat, ontwaak ik, 4 uur 's morgens.
Wel, het hàd geregend en nu ik eenmaal wakker ben, begint het trekkersbloed dusdanig te gisten, dat ook ik het niet langer in bed uithoudt en mijn lome ledematen over de rand werk, een barre prestatie !
Na ruim een uur brengt een kleine trap op de kickstarter onze Jawatwin in de vacantiestemming en deze begint zacht brommend aan de eerste kilometers van onze 17 daagse vacantietocht.
Het gezellige vissersdorp aan de overleden Zuiderzee verdwijnt al gauw achter ons en zacht deinend, door de zware bepakking, knort onze soepele twin, eerst nog zeer voorzichtigxx wegens het veranderde zwaartepunt, Zuidwaarts, en een melkende boer draait verbaasd z'n hoofd om en staart de zwaarbepakte trekkers na, onze verbeelding leest van z'n gezicht, waar ter wereld moeten jullie naar toe?
Spoedig doemt 't IJ voor ons op, de tunnel moet nog gemaakt dus, varen maar!De IJtunnel gaat pas in 1968 open. Tot dan: de pont.
Eer we Amsterdam uit zijn giet het van de regen en we duiken snel onder een viaduct om te schuilen. Als het even minder wordt snorren we x maar weer voort, richting Amersfoort.
Als we daar arriveren, rillerig als natte poesen, komen we tot de ontdekking dat het droog wordt en bij Arnhem komt warempel de zon om een hoekje kijken; of ze nu medelijden met ons heeft weten we niet, maar voorbij Nijmegen wordt de hemel blauw en het zonnetje lekker warm.
Met al die bedrijven is het 9 uur geworden en onze magen plus onze rillerige lichamen roepen om brandstof, terwijl voorverwarming in de volle zon niet te versmaden is.
In Venlo eerst de tank nog even vol en daarna eens kijken wat de Duitse douane zegt.
Even schiet ons iets in de keel als één der Herren een onvervalst staaltje grauwen weggeeft als we hem niet snel genoeg verstaan, maar xxxx kort daarop probeert de Jawa of de Duitse kinderhoofdjes even hobbelig zijn als de Nederlandse, wat inderdaad het geval blijkt te zijn.
naar Keulen
Tot Keulen gaat alles van een leien dakje, maar dan is het met het mooie weer gedaan en we duiken maar een restaurant in en nuttigen tijdens de gietbui, die volgt, onze meegebrachte boterhammen.
Na Keulen volgt een onvergetelijke mooie rit langs de Rijn; hoe men ook over onze vroegere beschermers moge denken, zoveel moois, zo dicht over onze grens doet ons besluiten tot dit advies, "ga er heen", U hoeft voor zo'n uitstapje gerust geen 750 cc B.M.W. of Harley te bezitten, met een 125 cc tje is dat ook te bereiken.
Even voor Andernach attaqueert één der plaatselijke buien ons en we vluchten een aardig cafétje in, dat ons een prachtig uitzicht verschaft op de machtige Rijn, in dit geval af en toe niet te zien van het regenwater.
Vanaf deze schuilplaats gaat het zonder veel wederwaardigheden via Boppard en vandaar op zoek naar een kampeerplaatsje, dat we zonder veel moeite vinden in een "dwarsstraat". Een mooi grasveldje met enige vruchtbomen en een stromend beekje ernaast ons.
We zitten dicht bij een soort café, waar volgens een zeer belangstellend en vriendelijk Duits jochie vanavond dansen is. We moesten maar eens kijken gaan, besluiten we.
zoals U ziet
Eerst de tent omhoog, 't luchtbed opgeblazen en de donsjes gespreid, zoals U ziet, zeer luxe ditmaal. De tent was vorig jaar aangeschaft, het luchtbed dit jaar en met behulp van onderstukjes van watervogelveren, waar we ons plus minus 6 weken elke avond scheel op geknipt haddenhebben, warenzijn onze donzen dekens tot stand gekomen."Vorig jaar": de tocht naar Zuid-Frankrijk, in 1951.
“de donsjes gespreid, zoals U ziet, zeer luxe ditmaal”
2.
Na gegeten te hebben, voor de 4e keer brood, omdat het de eerste dag is, gaan we het "danshol" eens bekijken. Allemaal mannen, een soort wielerclub denk ik, muziek is er, maar dansen..... Na een korte wandeling dus maar naar bed, het kan ook wel weer toe voor de eerste dag.
kamp 1
zaterdag 31 mei
een „dwarsstraat” bij Boppard. Vruchtbomen. een beekje. de donsjes gespreid.
451 km sinds Volendam
1/6.1 juni 1952 is Pinksterzondag.
Heerlijk geslapen, maar er is gerust wel wat water gevallen vannacht, nu is het gelukkig droog en de tent is ook aardig afgedroogd.
Eer we echter onze gewone ritus; wassen, primus aansteken en eten kunnen aanvangen, beginnen de eerste druppels al weer te vallen.
Zo snel mogelijk nemen wij de tent op en slepen haar onder een afdak van het naburige café.
Pas over tienen zijn we startklaar en het is weer droog, hoewel zwaar bewolkt, 't begint goed.
Dan gaat het weer verder langs de Rijn, steeds een mooie omgeving. Wij stoppen de vaart van onze twin voor een klim naar één der vele burgchten langs de Rijn, de "Rheinstein", een mooie oude burgcht met vele oude wapenrustingen, mozaïek- en houtsnijwerk uit Holland, erg mooi allemaal.
Voor Mainz rijden we een Hollandse collega achterop, die z'n 125 cc. C. Z. moeizaam tegen de berg opsleurt, duwend. "Pech?" "Ja, 'k weet niet wat er aan de hand is, maar hij doet het niet meer" "Is de bougie in orde?" "Pas schoongemaakt." "Tegen de berg op gaat het niet zo gemakkelijk, duwt U even, dan ga ik het eens de andere kant op proberen" Even duwen, doch het motortje geeft geen "asem" "Hebt U een nieuwe bougie?" "Ja maar....." "Geeft U die dan maar even" "Met een ongelovig schouderophalen wordt de nieuwe bougie toegereikt, ingeschroefd, één trap, draaien!
Toch heb ik diepe bewondering voor deze jonge man, koekebakker op motortechnisch gebied, die het aandurft met z'n lichte motortje, er op uit te trekken, in tegenstelling met vele Hollandse motorridders met knotsen van machines en bulthoofden van technische vaardigheid, die er als een berg tegenop zien om de Nederlandse grenzen over te steken, ze moesten weten wat ze missen!!!
Evenals Bonn toont ook Mainz nog zeer duidelijke sporen van de laatste wereldoorlog, in de ruïnes van huizenblokken groeien jonge sterke bomen..Bonn is sinds 1949 de voorlopige hoofdstad van West-Duitsland.
in de ruïnes van huizenblokken groeien jonge sterke bomen
Voorbij Mainz sneuvelt één onzer bougies, zeker aangestoken door de C.Z. xx zijn xx ix Na deze pech gaan we eten in Nierstein en drinken hier de beroemde "Rheinwein" en nog wel "Am Rhein". 't Blijkt een nogal koppig goedje te zijn, duidelijk te bemerken aan de verhoogde kleur en de al guller wordende lach van Mary en een brandend gevoel op mijn tere maagje.
Van Nierstein gaat het in de richting van Worms en doordat we de Rijn niet meer zó dicht aan onze zijde hebben, worden ook de wegen rechter en kunnen we het tempo, dat steeds laag is geweest, belangrijk opvoeren, ook wel eens prettig. Nog even een wedloop met twee donderbuien, waar we, door een prettige wending van de weg, resoluut tussendoor duiken, we behoeven maar 10 minuten te schuilen, terwijl de hemel verderop inktzwart is.
Vóór Herrenalb zien we zo'n heerlijk watertje stromen, dat we ras besluiten de tent op te slaan, 't is 6.30 in de namiddag.Baden-Württemberg is hier vijf weken oud: opgericht op 25 april 1952.
We staan op een ideaal kampeerplekje, wat bosjes, een mooi, gemaaid grasveldje en een snelstromende beek met kristalhelder water, wat wil je meer?
Het bezoek van onze Duitse buren, waar Mary drinkwater haalde, was zover nuttig, dat we de gelegenheid kregen om een, uiteraard vluchtige, blik te werpen op de Duitse mentaliteit van heden.
Eén van beiden was kennelijk plattelandsbewoner, goedig en gastvrij, niet zeer spraakzaam doch wel belangstellend, de ander leek me een model SS-er, hij was zéér vriendelijk, vroeg onze mening over de D. bevolking en of we het niet zeer vriendelijke mensen vonden en waarom moeten de mensen ook zo gek zijn om elkander te bevechten, huichelaar!!!!!!!!!!
3.
"Ja, de Berliners, die deugen niet, die hebben zûlke grote monden" en daarop een mop, waarmee dat bewezen dient te worden. Gá maar !!!!
Vanavond wandelen we nog wat, drinken een groot glas zoet bier in een "gasthaus", dat er erg netjes uitziet en blinkt van de D. properheid.
kamp 2
Pinksterzondag 1 juni
aan een beek vóór Herrenalb. „wat wil je meer?”
730 km sinds Volendam
2/6
Wederom heerlijk geslapen, ditmaal zonder veel regengekletter op het dubbeldak. Wéér dreigen nu zware buien, maar wederom lukt het ons om de zaak droog in de zakken te pakken.
't Is nu de 2e Pinksterdag en de hulde, die we de K.N.M.V. toedenken voor de mooie route, die ze voor ons uitschreef, kunnen we de weergoden rustig onthouden, want de gehele morgen regent het, nu eens hevig, dan weer minder, erg genieten doen we dus niet.K.N.M.V.: de Koninklijke Nederlandsche Motorwielrijders Vereeniging.
We zijn vanmorgen in Reichenbash, vlak voor Freudenstadt, een fotowinkel ingestapt, mooie toestellen voor, naar onze begrippen, fantastisch lage prijzen.
Alle bakkerijen blijken op 2e Pinksterdag, evenals in ons land, ook k hier in Duitsland gesloten te zijn, zodat we ten einde raad maar een "gasthaus" binnenstappen. Mij benieuwen of de prijzen inderdaad zo hoog zijn, als men ons in Nederland vertelde.
We bestellen aardappelen, sla en warme worst en eten erg lekker voor D.M. 1.40 pero persoon, wie doet je wat, dat is zelfs voor onze, niet zo heel erg vette-beurs, best te doen.
Inmiddels is warempel de zon gaan schijnen en ons humeur stijgt met het kwik in de thermometers.
Eten op, één trap en het orgel draait weer, karren maar .......? Slechts, twee of drie meters, want een slingering in de achtersector doet me snel gas afsluiten, lekke band!
“één trap en het orgel draait weer”
In angst en vreze haal ik de band eraf, zouden we een herhaling van onze belevenissen van het vorige jaar krijgen? Toen kregen we n.l. 5 lekke banden achter elkaar en wel doordat alle spaken een paar mm te lang waren, wat met onze zware bepakking funest bleek.
Ook nu blijkt weer, dat met zo'n extra-belasting alles 100% in orde moet zijn, want het lek is ontstaan, doordat het velglint, 19 x 250 en volgens onze monteur breed "zat", net niet breed genoeg is om de nippelholten te bedekken en daardoor is de band stuk gesleten.
Dom genoeg monteer ik niet meteen de reserveband, doch ga plakken, wat xxx zich later zal wreken!
“Dom genoeg monteer ik niet meteen de reserveband, doch ga plakken, wat zich later zal wreken!”
Enfin na enig gewurm zit de band er weer om en na onze handen in het "Gasthaus" gereinigd te hebben, draaien we weer, ditmaal zonder regen.
In vlot tempo gaat het via Tuttlingen naar Ludwigshafen aan het Bodenmeer en dan volgt een mooie rit langs het meer naar Friedrichhafen. 't Is hier echter bar druk en men vliegt ons zo vaak voorbij, dat we zelf het tempo ook maar verhogen. Voorbij Friedrichshafen zegt een slingering van het achterwiel ons meteen hoe laat het is, met kunst en vliegwerk weet ik nog voor een paar verbouwereerde fietsers om te zwaaien en de motor tot stilstand te brengen, gelukkig zonder neer te strijken, zoals vorig jaar, toen onze bagage echter zwaarder was.
De verslagenheid is groot en Mary zinkt bij de pakken neer. Hoewel het helemaal niet prettig werkt als er steeds auto's vlak langs je suizen, demonteer ik de zaak weer en moet constateren, dat plakken van een band met een dergelijke belasting een niet zo heel erg slimme zet is.
Gelukkig is nu het ventiel uit de band gerukt, zodat we onze bagage met het gewicht van deze binnenband verminderen. De reserveband is nu spoedig gemonteerd en voorzichtig, door de schrik, rijden we op de Oostenrijkse grens aan, welke we ongeveer half zeven passeren, zonder verdere tegenslagen te xxx moeten incasseren.Oostenrijk is in 1952 nog bezet, in vier zones, tot 1955. Vorarlberg en Tirol zijn Frans.
Bij het verlaten van Duitsland onze algemene, zij het uiteraard vluchtige, indruk van land en volk.
4.
Het land is mooi en noodt tot bereizen ervan, de bevolking is in verschillende delen natuurlijk verschillend van aard, maar wij hebben "herren" gesproken, die zich naar onze smaak te mooi voordoen en te zeer proberen onze sympathie te winnen.
xxxDe Duitse wegen, althans die wij bereden, zijn in het Westen niet zo mooi, "kinderhoofdjes", maar in het Zuiden is dat veel beter. De Duitsers rijden over het algemeen rustig en ordelijk, geen gejaag langs de wegen en geen moeite om je te passeren als je iemand voorbij rijdt, wat in Holland nog wel eens een keertje lukt.
Misschien zijn ze wel erg zuinig op hun machines, maar zelfs op de autowegen slaan we met een vaartje van 80 lang geen gek figuur en ons althans is bij die snelheid niemand gepasseerd.
De wegen zijn goed "bevolkt"!!! We zagen, op motorgebied, alle bekende Duitse raspaarden als B.M.W., Horex, Victoria, N.S.U., D.K.W. en noem maar op, naar verhouding zeker niet minder nieuwe motoren dan bij ons, maar ja, wij hebben de oorlog gewonnen.
De Duitse auto's zijn echter meer bescheiden dan de onze, ze zijn lichter en niet zo luxeus als de U.S.A. sleeën. Onze snelheid draaide langs de bochtige Rijnroute en verder naar Karlsruhe steeds om de 40, wat een leuk vaartje is, om alles rustig te kunnen bekijken. Later klommen we tot 60 soms tot 80, op de mooie wegen met minder mooi landschap, werd het landschap mooier dan daalde de snelheid en omgekeerd. Tot zover Duitsland.
Nu we eenmaal over de grens zijn gaan we maar gauw op zoek naar een kampeerplaatsje xxxx, voor vandaag hebben we weer genoeg emoties verwerkt. Terwijl we echter in D. niet de minste moeite hadden om een plekje te vinden, blijkt het hier minder eenvoudig te zijn en nu we al een ruim uur in Oostenrijk zijn en de duisternis invalt, besluiten we maar om een boerenerf op te rijden en de boer te vragen of we in z'n boomgaard mogen staan.
Dat mag en onze eerste kennismaking met de O. bevolking is heel gunstig, ongeveinsd hartelijke mensen, die, vooral nu wij hun vertellen, dat we Hollanders zijn niet weten wat ze doen moeten om het ons naar de zin te maken.
Onder vrolijk gevraag en grote interesse verrijst onze tent en we wor-
den vlot van water en ook van melk voorzien.
Onze kokkin gaat aan het werk, beurtelings bijgelicht door mij en door één onzer O. buren, met onze onmisbare zaklantaarn. Spoedig liggen we met een volle maag onder de donsjes en voor we indommelen zegt Mary, "Hoor es" en jawel, de regendruppels gaan alweer rijkelijk onze tent bombarderen.
kamp 3
Pinkstermaandag 2 juni
in de boomgaard van een boer in Vorarlberg. „ongeveinsd hartelijke mensen”. Het regent weer.
961 km sinds Volendam
3/6
't Schijnt de hele nacht geregend te hebben, althans het regent nog, 't is nu 9 uur en we besluiten maar net zolang te wachten tot het droog is, haast hebben we niet en een gemakkelijke dag is ook een daalder waard, temeer, omdat de vrouw des tentes vannacht minder goed geslapen heeft, de soep schijnt wat al te machtig geweest te zijn en het nootlot wil, dat we geen 10 m van een spoorlijn staan, zodat vannacht elk half uur een donderend geraas de slaap verdreef.
Ik word beschuldigd een vreselijke slaapkop te zijn, want ik weet van niets en ik schijn nog gesnurkt te hebben ook! We mogen ons in de keuken wassen etc. en ook worden we in de gelegenheid gesteld daar te ontbijten, aardige mensen.
Het is ook deze mensen in de oorlog niet voor de wind gegaan, de vrouw des huizes mist een oog en haar huis werd vernietigd.
't Is kwart over twaalf eer we gereed zijn om te vertrekken, want om 11 uur hield de regenstroom op en na een hartelijk afscheid van onze eerste O. kennissen snort de motor in een rustig tempo naar Feldkirch om benzinebonnen te halen.
Bij navraag aan een Shell-pomp, blijkt echter, dat de benzine met bon even duur is als zonder bon (xxxx wat later weer tegengesproken wordt), zodat het veel gemakkelijker is zonder die dingen voort te gaan. Gelukkig blijft het verder droog, hoewel de temperatuur hoe langer hoe lager wordt.
5.
Na een weinig emotievolle rit langs goede wegen en een mooie natuur zet de Jawa zich schrap voor de eerste werkelijke pas van deze reis, de Arlbergpas en met een nijdig gegrom sleurt hij ons tegen de bergwand op. Het is geen schande dat hij - na een serie haarspelden - de 1e versnelling nodig heeft om de top te halen, 14% is niet zo heel weinig en vele, minder bepakte, motoren en luxe sleeën kruipen moeizaam omhoog.
Het uitzicht is hier op vele punten prachtig en op een mooi punt stoppen we om een paar plaatjes te maken. De afdaling gaat, evenals trouwens de stijging, over prachtige wegen en is hier en daar pittig (16%), de tweetakt laat duidelijk merken, dat hij tweetakt is, hij remt nl. practisch niet op de motor en de in ons lijfblad "Motor" gegeven raad om in zo'n geval het contact af te zetten en de motor als rem te gebruiken, heeft geen ander resultaat als het rijden met contact aan, zodat we gedwongen zijn om de remmen te gebruiken; zodanig te gebruiken, dat we op de helft van de afdaling dienen te stoppen om ze te laten afkoelen.
Op het laatste stuk van deze afdaling zien we een Hollandse motorist met z'n vrouw een Horex tegen de helling duwen. We vragen wat er aan de xhand is en ..... krijgen antwoord in het Duits, "Verhip, hebben we ons zó vergist?!" "Allemachtig, ik heb niet eens in de gaten, dat U Hollanders bent"
Het praatje dat nu volgt, leert ons, dat de Horex heel erg warm liep en de eigenaars besloten toen maar om te gaan duwen!
Na het babbeltje en een beetje gesleutel om de oorzaak trachten te vinden, xis de zaak genoeg afgekoeld om te gaan rijden en ook wij brommen na een hartelijk "goede reis" weer voort, toch wel een beetje trots op onze oude trouwe snorrepot, die ons en zichzelf toch nog nooit de schande aangedaan heeft ons voor ezel te laten spelen.
naar Landeck
In Landeck kopen we een nieuwe reserveband, omdat het toch een eng idee is zonder een reserveband dergelijke lange en soms stille wegen te berijden en we vullen tevens onze mondvoorraad aan, de band is naar onze begrippen niet duur, in guldens omgerekend f. 5.40.
Dan maar weer door, richting Innsbrück en tevens uitkijkend naar een mooi kampeerplaatsje.
Het lukt niet erg en bij een smal weggetje met richtingwijzer "Ötz", draaien we weer van de grote weg af en beproeven ons geluk dáár eens.
Dat lukt voortreffelijk, na een steile afdaling Innwaarts, over een weggetje dat deze naam niet verdient, rijden we langs een soort houten goot, waar glashelder water in stroomt rijden we een eind voort en komen bij een soort watermolen.
" Wat zou dat voor een ding zijn", vragen we ons af en we komen tot de slotsom, dat het een machine moet zijn, die het water voor consumptie wegperst, want xxxxxxxxx het verdwijnt gedeeltelijk in de molen en het andere deel stroomt verder in een betonnen buis. Deze veronderstelling blijkt later niet juist te zijn want het is een doodgewone watermolen en de goot waarmee het water aangevoerd wordt, loopt vanaf de Inn naar hier, die op deze manier voor de energie zorgt.
Achter deze molen, die geheel afgezonderd staat en waar geen woonhuis bij staat, slaan we onze tent op. De grond is hier wel een tikkeltje vochtig maar dat mag niet hinderen, daar is ons rubber grondzeil goed voor.
Mary gaat op drinkwater uit en ik zet de tent op; natuurlijk duurt het niet lang of we hebben weer een heleboel belangstelling, ditmaal van een heel stel jonge inboorlingen.
's Nachts, of liever 's avonds, eer we slapen, worden we opgeschrikt door een geklots en gestommel, dat pas na een uur ophoudt en in de molen plaats vindt.
kamp 4
dinsdag 3 juni
achter een watermolen aan de Inn. bij Ötz. 's Avonds klotst er iets in de molen.
1.090 km sinds Volendam
6.
4/6.
Voor we de tent opbreken krijgen we de kans om een blik in de geheimzinnige watermolen te werpen want een vriendelijke Oostenrijker is bezig het een en ander naar binnen te sjorren, dat een en ander blijkt tarwe te zijn en een paar zware molenstenen vertellen de rest.
Na een gezellig babbeltje zoeken we de hoofdweg weer op, 't is mooi weer en we hebben gisteravond en vanmorgen uitzicht op een prachtige natuur, hoge rotsen, op vele plaatsen begroeid met prachtige bossen en de laaghangende wolken zorgen voor fantastische effecten.
Als we de hoofdweg weer te pakken hebben gebeurt een droevig ongeluk; terwijl ik de gashandel aan het "bespelen" ben, waait m'n motorbril van m'n hoofd en eer ik haar op kan rapen, voltrekt een vrachtwagen het vonnis, "rotvent", mopper ik, hij had er gemakkelijk langs gekund", waarna prompt het commentaar uit de engelenbak komt, "als je het ding beter opgezet had, was er nu niets aan de hand en had die chauffeur in het geheel niet uit behoeven te wijken"......, vrouwenlogica!
“terwijl ik de gashandel aan het „bespelen” ben, waait m'n motorbril van m'n hoofd en eer ik haar op kan rapen, voltrekt een vrachtwagen het vonnis”
Nu rijden we door het Inndal, hoge bergen aan beide zijden, prachtige wegen verglijden onder ons en er gaat een huivering van genot langs m'n rug, ik voel me erg bevoorrecht om met zo'n krachtige motor tussen m'n knieën zo door vreemde landen te mogen zwerven en ik zegen in stilte het ogenblik, dat ik de moed opbracht de grens te passeren voor m'n eerste buitenlandse vacantie (in 1948), die de weg opende naar een tweede hoofdstuk, terwijl we nu al weer aan het derde bezig zijn.
We komen langs de steile Martiniwand, die we vol ontzag bekijken en we proberen de grot te vinden waar, naar de overleveringen, Keizer Maximiliaan eens een schuilplaats vond; het fototoestel heeft het druk.De Martinswand: volgens de legende raakte keizer Maximiliaan I hier op jacht verstrikt in de rotsen.
Innsbrück is een aardige heldere stad en we zwerven zo'n beetje rond, slaan warempel aan het winkelen met als resultaat een nieuw stel bergschoenen, terwijl m'n oude afgetrapte kistjes in de winkel achterblijven.
Deze daad zal me zeer binnenkort berouwen, 'k voel m'n voeten nog bij de herinnering!
De winkels gaan hier maar liefst van 12 - 2 dicht en vele luiken dalen dan met een klap omlaag, 's avonds om 6 uur idem.
Volgens de vriendelijke winkeljuffrouw uit de schoenenwinkel komen hier veel Nederlanders, wat ons niet zo heel erg verwondert, want we hebben al veel auto's met de bekende kentekenen gezien.
Ons bezoek aan Innsbruck besluiten we met een duik in een soort cafetaria, waar prima ijs verkrijgbaar is en daarna klimmen we weer op onze bromtol en brommen naar Wörgl. We besluiten nl. via Zell am See in de richting van Salzburg te rijden.
Alweer gaat het langs een prachtige natuur, doch de wegen blijken minder mooi te worden, waardoor de achtervering weer eens haar nut kan bewijzen.
Van Wörgl gaat het naar Kitzbuhel en daar begaan we de vergissing xx naar St. Johann te rijden, terwijl de omgekeerde volgorde geprojecteerd was, nl. via St. Johann naar Kitzbuhel en dan over de 1279 m hoge Thurnpas naar Z. am S. Het woord terug staat echter niet in ons woordenboek en zo gaat het via Lofer, langs de "gemakkelijke kant" naar Zell am See.
Onderweg moeten we even van de motor om een plaatje te maken van een stel vrouwen, die als kerels met een zeis staan te zwaaien, dat is hier in O. blijkbaar heel gewoon, in Nederland wordt dit werk algemeen te zwaar geacht voor een vrouw.
't Is onderhand 7 uur als we in Z. a. S. arriveren en helaas, de voorstellingen, die we ons van meer en plaats gemaakt hadden vielen enigszins tegen, want het stadje is saai en stil en het bergmeer lang niet zo mooi als we dachten, hoewel aangemerkt mag worden, dat we op dit gebied wel een beetje verwend zijn, het meer van Castellane in Z. Frankrijk ligt nog te vers in ons geheugen om opgetogen over dit meer te kunnen zijn.
7.
Na een niet al te lang verblijf in Z., waar natuurlijk alle winkels weer gesloten zijn, gaan we, zelfs zonder in staat te zijn om onze mondvoorraad aan te vullen, in de richting van St Johann im Pongan.
De Grossglockner laten we rechts liggen met de belofte deze op de terugweg te "nemen " - een belofte die we , zoals later zal blijken, niet zullen houden.
We zoeken nu al een hele poos naar een kampplekje, maar de omstandigheden zijn hier verre van ideaal voor kamperen. Aan beide zijden van de drieeenheid, weg, spoorweg en rivier de Salzach, stijgen woeste rotsen hoog boven ons uit.
De route die we nu volgen is inderdaad zeer mooi, een wildstromende rivier naast ons baant zich bruisend een weg tussen de rotsen door en verleent het landschap, tezamen met de woeste hoge bergen, een wild karakter.
Nu eens bevinden wij ons links van de rivier, en dan moeten wij weer via een brug naar de andere kant, omdat de bergen geen ruimte meer laten voor weg en spoorweg. Jammer feitelijk, dat we dit moois niet bij het volle daglicht aanschouwen kunnen want het is onderhand al flink donker geworden.
Eindelijk vinden we dan een plekje dat aan de minimumeisen schijnt te voldoen, pas later zal blijken, dat we vlak bij een s teenmalerij en de spoorweg staan, terwijl het verkeer op de rijweg ook heel duidelijk te horen is.
Zelfs het lichtstslapende deel van ons tweetal merkt echter niets van al deze geluiden en we worden pas wakker als de steenmalerij al een poosje aan het razen is. Onze avondmaaltijd bestaat ditmaal slechts uit twee gekookte eieren per persoon, weinig maar uit een goed hart!
“twee gekookte eieren per persoon, weinig maar uit een goed hart!”
kamp 5
woensdag 4 juni
langs de Salzach. tussen weg. spoorlijn en een steenmalerij. Twee gekookte eieren per persoon.
1.354 km sinds Volendam
't Lieve dier kost me nog een drietal foto's ook
5/6.
Deze nacht is eindelijk eens zonder regengekletter verlopen en om 7 uur hebben we al volop zon op de tent. We wassen ons in een stroompje bij de steenmalerij en ontbijten met ieder een half cadetje en een gebakken ei, we zullen in de loop van de dag de schade wel weer inhalen.
Gisteren was het vrij koud, maar regen is er niet gevallen en de vooruitzichten voor vandaag zijn gunstig.
We zijn van plan om Salzburg links te laten liggen en via Hallstatt, Bad Ischl en Ebensee naar Linz te fietsen en dan verder naar Wenen, Russen kijken!De Enns is de grens tussen de Amerikaanse en de Russische zone.
Voor we vertrekken sluiten we nog vriendschap met een xxxxxx veulen, dat hier met z'n moeder rondscharrelt. Dergelijke vriendschapsbanden bevallen niet altijd even goed want eer de tent opgevouwen is moeten we met grof geschut achter neeflief aan, omdat hij zo vrijpostig wordt, dat de vrees gewettigd is, dat hij haasje over met de tent wil doen en neiging vertoont om ons fototoestel op te eten. 't Lieve dier kost me nog een drietal foto's ook, vanwege de herinnering.
En daar bromt de Jawa dan weer, onbekende verten tegemoet, op weg naar Hallstatt, een heel erg mooie route langs de Salzach, die mooi groen van kleur is en hier en daar door enge doorgangen buldert met een geluid, waar onze twin, volgas in z'n vrijloop, niet aan tippen kan, misschien als ik de uitlaten demonteer.......
Zonder erg zijn we op de Pass Gschütt beland en nu volgt een daling, die aangegeven staat op een bord aan de wegkant met een eng doodshoofd met daaronder een paar gekruiste beenderen, met de mededeling dat de daling 27% bedraagt. Als ik naar beneden kijk is het zelfs mij een beetje bang om 't hart, een smalle grint of keislagweg en een zeer nauwe bocht; enfin, met slippende wielen weet ik de eerste bocht door te komenen ben meteen m'n plankenkoorts kwijt, er moet heel wat gebeuren als we beroerder afdalingen krijgen!
“met slippende wielen weet ik de eerste bocht door te komen”
Vóór de volgende afdaling - 19%, 2 km lang- rusten we even om de remmen af te laten koelen. 't Is hier erg mooi en het spijt ons niet het minst dat we deze route uitgezocht hebben, 't is echter niets voor beginnende bergtouristen!
8.
Langs een verschrikkelijk stoffige weg, doch zonder bijzondere wederwaardigheden bereiken we Hallstatt, gelegen aan een prachtig meer met zeer hoge bergen rondom. Het is hier prachtig mooi, even mooi als de wegen slecht zijn!!!!!!!
Zonder twijfel is het echter ruimschoots de moeite waard om 27 procentige passen en beroerde wegen te trotseren om hier te komen.
Hallstatt is een eigenaardig plaatsje, met nauwe straatjes en zelfs straten die geen straat, doch trappen zijn, waaronder weer geheel overdekte, wat ook uit de naam blijkt, "Overdekte Steeg"
Midden in de plaats bewonderen we de waterval, die hier omlaag komt donderen, we klimmen nog even naar het pittoreske kerkhof en dan maar weer "knorren", na ditmaal bijtijds onze vorraden bijgevuld te hebben.
Verder gaat het via Ebensee langs Traunsee, 422 m boven de zeespiegel, die we echter van hieruit niet kunnen zien. Traunsee is ook al een prachtig bergmeer, eveneens met dat eigenaardig groen schitterende water.
We komen tot de slotsom, dat op de bodem van deze wateren een soort mos of wier groeit, dat zich weerspiegelt aan de oppervlakte van het water. Met zonneschijn is deze kleur mooi helgroen en bij donker weer wordt de kleur eveneens donkerder.
Het is nu bepaald heet weer en we genieten van de kleurenpracht, je kunt proberen je indrukken neer te schrijven maar zoiets moois als we zien, laat zich niet beschrijven, dat moet je zien.
Ongeveer 40 km voor Linz , aan de Ager een zijrivier van de Donau, slaan we de tent op, weer een ideaal plekje, zelfs geen spoorlijn in de buurt.
Wel zoemt hier en daar een muggetje in het rond, Mary gaat zelfs grote rookwolken blazen.
kamp 6
donderdag 5 juni
aan de Ager. 40 km voor Linz. „zelfs geen spoorlijn in de buurt.”
1.509 km sinds Volendam
6/6.
't Blijft prachtig weer en de stemming stijgt bij de dag; onze reis gaat weer verder en we snorren eerst naar Linz, 42 km maar, zodat we de stad al spoedig in zicht krijgen.Linz ligt in de Amerikaanse zone. Urfahr, aan de overkant van de Donau, is Russisch.
Eerst op zoek naar een bank om onze reischeque 's te verzilveren, pardon verpapieren. Van-daar op zoek naar een reisbureau om benzinebonnen, want onze laatste pomphouder heeft onswijsgemaakt, dat het toch voordeliger is om bonnen te kopen.
In het Landesreisebureau krijgen we een adres, weer van het beruchte kastje naar de even beruchte muur dus. Wij op stap, ver komen we ditmaal niet want net buiten de deur rent een jonge vrouw achter ons aan en vraagt ons erg zenuwachtig, "Bent, U Belgen?" "O, Hollanders, waar moet U naar toe?" "O, ik zal U wel even voorgaan, ik wacht op een dame, over vijf minuten ben ik klaar." Doek.....
Eén minuut later komt het kwieke ding weer uit de mooie Ford, die haar eigendom blijkt te zijn, wippen en vraagt, "Hebt U al gegeten?" "Vanmorgen, O dan eet U bij mij, ik ben met een Amerikaan getrouwd en woon hier, maar ik zie hier zó weinig Belgen!"
Toen x een gewirwar door de Linzse straten, achter de luxe slee aan en dan draaien we een gang in waar "Streng verboden" op staat en komen op een zeer grote binnenplaats van een soort kazerne naar ons lijkt. Trap op en daar komen we in een mooie dubbele flat, die zeer luxueus ingericht is, wat zegt U?
Nu volgen zeer, zeer prettige uren, die werkelijk om vliegen. Onze Amerikaans/Belgische gastvrouw is allerliefst en ze weet werkelijk niet wat ze allemaal moet doen om 't ons naar de zin te maken. Ook de U.S.A. echtgenoot ontdooit, na een min of meer stroef begin, snel en heel spoedig zit ik in een soort foto-atelier, waar de heer des huizes een stel apparaten heeft, die ik hem benijd.
Intussen klinkt de etensbel en weldra zitten we te smullen van de kreeft salade met piepkuiken en meer zulk lekkers met als dessert ijs, heerlijk!
Voor we verder gaan wil ik proberen een foto te maken van het gastvrije paar bij een kachel, zoals je ze bij ons niet ziet, geheel gemetseld van tegels. Dat gaat echter zó maar niet en de flitscamera wordt door de gastheer van een blitzlamp voorzien en de rest van het pakje lampjes wordt in onze tas gedeponeerd.
9.
Eindelijk vertrekken we dan, na een hartelijk afscheid en de belofte hunnerzijds, dat ze ons in Volendam komen opzoeken als ze vacantie hebben.
Op naar Wenen!
Ook deze rit verloopt niet zonder wederwaardigheden want ongeveer 20 km ten Oosten van Linz komen we bij een soort douane, Russische zone. "Geen visum? op het hoofdbureau van politie in Linz te verkrijgen"De controlepost op de brug over de Enns.
naar Linz
Terug dus maar weer en al rijdend komen we overeen, om, indien de moeilijkheden te groot mochten worden, Wenen maar uit onze plannen te schrappen.
Zonder behoeven te zoeken staan we echter plotseling voor dat hoofdbureau, toch even proberen. "Geschlossen", vertelt de portier ons, om 2 uur al!
Buitenlanders schijnen toch een streepje voor te hebben want een zeer vriendelijke meneer, die net naar buiten komt, helpt ons radicaal uit de moeilijkheden door ons mee naar binnen te nemen. Door een heleboel deuren en gangen komen we bij de "hoge pieten", althans onze begeleider klopt aan, doet erg onderdanig tegen een paar heren, die in Tiroolse klederdracht gestoken blijken te zijn en haastig een fles bier achter hun -brede- ruggen verbergen.
Een kwartier later staan we weer op straat, met visum, je moet maar boffen. Wederom, Op naar Wenen!
Ditmaal echter zonder de minste moeilijkheden te ondervinden, ook niet van de Russen, die eveneens onze passen controleren en omhoog gaan de bomen...
Om een uur of acht arriveren we in W. en na een weinig gezoek vinden we een aardig hotel in het Noordelijk deel van de stad, onze teller wijst 1800 km.Wenen is verdeeld in vier sectoren. De binnenstad besturen de vier samen, met om de maand een andere voorzitter.
We knappen ons eerst danig op en gaan eten in een soort cafetaria en daarna de stad in.
De bedoeling is feitelijk om winkels te gaan kijken maar in Wenen gaan 's avonds om 6 uur hele grote luiken of rolluiken voor de etalageramen, een zeer ongezellige en doodse vertoning dus; het zal echter zijn bedoeling wel hebben.....
Ten einde raad klampen we een stel dametjes aan, waarvan de ene perfect Engels spreekt en weldra rennen we achter het zeer vlugge dametje, die, na afscheid genomen te hebben van een begeleidende heer, waarbij wij een aardig tafereeltje aanschouwden in de vorm van een ouderwetse afscheidsceremonie compleet met zeer hoofse buigingen en handkussen, ons tot gids wilde dienen en ons meesleepte naar het Raadhuis, langs het Parlementsgebouw etc. etc.
OverNa middernacht keren we per tram naar ons hotel en duiken, zeer vermoeid, in bed.
hotel
vrijdag 6 juni
„een aardig hotel in het Noordelijk deel van de stad”. De teller wijst 1800 km.
1.800 km sinds Volendam
7/6.
Vandaag gaan we natuurlijk W. bezichtigen en we zullen vanmorgen beginnen met de Maria Hilferstrasse, een zeer uitgestrekte en idem gesorteerde winkelstraat.
Niet veel over te vertellen, mooie dingen te koop, doch die kosten ook mooi geld. Wat ons nogmaals opvalt, dat is het zeer grote aantal winkels dat badbenodigdheden verkoopt. Erg mooie damesbadpakken, maar van prijzen van f. 45.-- moet je niet schrikken, de O. dames gaan duur zwemmen klaarblijkelijk.
Inmiddels is na al dat gewinkel de klok niet blijven staan en onze magen jeuken alweer. Vanmiddag gaan we het voormalig zomerpaleis van Keizer Frans Jozef, het Schönbrun, bezichtigen.
Wel, hoe onze mening over Wenen ook mag worden, Schönbrun alleen is de reis naar hier al waard. Zó hebben wij ons in onze kindertijd een paleis, een woonhuis van een koning voorgesteld, welk een pracht, welk een rijkdom!
alleen is de reis naar hier al waard
Prachtige kristallen kronen in alle kamers en zalen, een "Millioenenkamer", wanden en meubilair versierd en ingelegd met 24 karaats bladgoud, prachtige vloeren, Chinese kamers met een schat aan chinees handwerk, mozaiek en porselein.
“Prachtige kristallen kronen in alle kamers en zalen”
Hoe graag zouden we eens één van de feesten, die hier eenmaal gehouden zijn, meegemaakt hebben.
10.
's Avonds zien we nog een modeshow, als voorprogramma in een bioscoop en de dag is om, eer we tijd kregen om wat van Wenen te zien, want dát hebben we wel geschoten, 't is een enorm uitgestrekte stad.
hotel
zaterdag 7 juni
nog een nacht in Wenen. „Ons hotel was prima.”
1.800 km sinds Volendam
8/6
Vanmorgen zullen we ons hotel reeds voorgoed verlaten en Wenen voor ons vertrek nog wat verkennen op onze bromtol, de afstanden zijn hier werkelijk veel te groot om te wandelen.
Gek idee, als je er aan denkt om b.v. nóg eens 1800 km verder Oostwaarts te trekken; we zitten nu reeds een 50 km van de Hongaarse grens, idem van de Tsjecho-Slovaakse en over een paar dagen zullen we al weer aan de Yougo-Slavische grens zijn, alles op twee wielen plus een motor ...., wereld waar zijn je grenzen, Europa is al niet groot meer naar onze begrippen.
Oostwaarts gaan we echter niet meer, doch weer Westelijker en we hopen, dat het weer een beetje opknapt want momenteel regent het weer eens.
Rustig maken we ons gereed en om 11 uur rijden we; de weergoden hebben gelukkig in zoverre medelijden met ons, dat het droog geworden is.
Al dwalend langs de beroemde "Ring", waaraan alle belangrijke gebouwen zo ongeveer verzameld zijn, belanden we bij het Prater en natuurlijk maken we een rondje mee in het Rieserad en genieten van een prachtig uitzicht over de stad, waarvan de omvang nu pas enigszins te bekijken is.Het Riesenrad brandde in 1945 uit. Sinds 1947 draait het weer, met de helft van de cabines.
Enkele van de mooie kerken, die we van hieruit zien, bezichtigen we nog en dan "finish".
Onze algemene indruk over Wenen: De mode- en wereldstad Wenen viel ons niet mee wat betreft vlotheid, men is hier nogal stijf gekleed en gedraagt zich vrij dorps als men ons in onze motorkleding ziet flaneren. De mensen blijven gewoon staanom ons aan te staren en uit te lachen en kijken of we voor aap gestudeerd hebben.
Betreffende de Weense mode op motorgebied zullen we, lijkt ons, verstandig doen deze niet na te volgen want velen knoerten met open uitlaten donderend door de straten.
Wenen is mooi, als je je bepaalt tot de vele prachtige gebouwen, Wenen is mooi dóór en ín die gebouwen, maar als je op de huizen let, kom je tot de conclusie, dat er mooiere steden zijn en we besluiten, dat Groot Mokum stellig geen slecht figuur slaat.
Misschien dat oorlog en bezetting veel hebben veranderd maar Wenen maakt momenteel een nogal verwaarloosde indruk. Ons hotel was prima, doch eten buitenshuis, waar dan ook volop gelegenheid voor is, het wemelt hier van de eethuizen.
Vaarwel Wenen, 't was erg interressant je te bezichtigen, vergeef het ons, dat we het niet beter deden.
Weer gaan we de lange weg richting Lins om buiten de Sovjet-zone te komen, alleen bij Melk stoppen we even om een plaatje te maken van de beroemde abdij en dan zwenken we voor Linz linksom en rijden langs de Donau Zuidwaarts naar Steyr, het laatste stuk uiteraard langs de rivier de Steyr.
de beroemde abdij
Een paar km voorbij Steyr vinden we , een honderdtal meters van de weg, een mooi grasveldje en besluiten de tent op te slaan. 't Is vandaag verder droog gebleven, maar de temperatuur is laag, de camouflagejassen komen best van pas!
De motor heeft het deze dagen prachtig gedaan, zelfs, na het 1e tanken van Russische benzine, geen "bougietje" meer, hetgeen heel wat wil zeggen voor een tweetakt.
kamp 7
zondag 8 juni
een grasveldje een paar km voorbij Steyr. Koud: de camouflagejassen komen van pas.
2.015 km sinds Volendam
9/6.
Mooi weer dus dra volgt de gewone ritus teneinde ons klaar te maken voor de start en om 9 uur hobbelt de twin weer over het bouwland om de begane weg weer te bereiken, even wachten op de duo-engel , karren maar, koers Zuid.
We hebben een pracht rit langs de Steyr, wild kolkt het water langs de steile oevers en de natuur is prachtig mooi. Rustig trekken we voort, het weer is niet zo mooi als de natuur, het betrekt meer en meer.
11.
We volgen de Steyr langs Steyrling en maken een ommetje via Hinterstoder, volgens de kaart houdt de weg bij Dierlgut op en de Steyr ook, dus besluiten we dit riviertje eens tot de oorsprong te volgen.
Knorrend gaat de Jawa achter een zwaarbeladen vrachtwagen aan en we rijden recht op de met sneeuw bedekte bergen toe.
Plotseling komen we op een soort pleintje tussen enige huizen met aan de ingang een stel meisjes, druk bezig planken op te tasten en tot mooie rechthoekige stapels te formeren.
Vanuit dit pleintje gaat inderdaad geen rijweg meer Zuidwaarts en na overleg besluiten we om maar niet te voet verder te gaan. Je kijkt hier op bergen, die meer dan 2000 m hoog zijn, doch ze zijn niet langs bereidbare wegen te bereiken en lopen zou toch wel een beetje erg alng duren.
Terug dan maar, weer naar Hinderstoder en vandaar via Vorderstoder naar Windischgarsten, waar we de grote weg weer bereiken, zeer tevreden over ons "straatje om".
Over de Pyhrrpas gaat het naar Liezen en vandaar naar Trieben en hier gebeurt "het". Zonder erg naderen we n.l. een pas, waar ik wél erg in heb is een enorme waterval, die naast de weg naar beneden komt brullen.
Ik heb de motor teruggeschakeld naar de 1e versnelling om vooral op m'n dooie gemak de val van het water te kunnen bestuderen. Het schijnt ons toe, dat hier een kunstmatige val tot stand is gebracht, het lijkt een reuzentrap, waarlangs het water van een enorme hoogte neer komt donderen.
Plotseling merk ik, dat de motor onder toeren gaat lopen, verschrikt geef ik gas, ho maar, gauw debrayeren en slippend proberen meer vaart te krijgenxxx, niet te doen, stoppen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want zó sta ik en zal m'n ega verwonderd afstappen en zó wil de Jawa achterwaarts naar beneden, alles in een paar seconden tijds; een blik achterom leert me eindelijk, dat we op een verdraaid steile helling zitten. Achteraf blijken we op een pas te zitten bij Hohentauern, die gemiddeld 21% is en op dit punt 28%! Dit vertelt ons een soldaat, die nieuwsgierig toe komt lopen en beweert, dat een 350cc motor toch geen last moet hebben van zo'n hellinkje.
“zó sta ik en zal m'n ega verwonderd afstappen en zó wil de Jawa achterwaarts naar beneden, alles in een paar seconden tijds”
Ja, eerlijk gezegd heeft de Jawa z'n capitulatie aan z'n, baas te danken, die vergat dat er een berg op komst was.
Mary stapt af en de Jawa giert nu driftig een vijftigtal meters omhoog en stopt bij een brug, die uiteraard een beetje meer horizontaal ligt. Hier zie ik met leedvermaak een auto met malheur staan en na enig uitblazen brult de Jawa nu met z'n volle last (met genoeg toeren) tegen de bergwand op.
We knorren door naar Judenburg en vandaar via Neumarkt richting St Veit.
Zover komen we vandaag echter niet want aan de andere kant van een beek zien we een pas gemaaid hooiveldje, dat ons ideaal lijkt als kampeerplaats en middels een klein bruggetje komen we aan de overkant.
Mary ontdekt, dat onze overburen kippen hebben en als de mensen thuis komen van het veld, volgt al gauw een praatje. Een uurtje daarna, terwijl we beginnen te eten, komt de "overbuur" met z'n zoontje aan de hand ons veldje opwandelen en op bevel van de vader legt het joch schuw een pakje bij ons neer en vlucht weer naar z'n vader.
Het pakje blijkt een stuk spek te bevatten, dat we dankbaar aanvaarden en hevig protesterend, neemt papa een pakje cigaretten van ons aan en perst ons de belofte af, dat we nog zullen komen praten vanavond.
Zo gaan we dan na het eten op visite, we komen in een soort stal of schuur en ik blijf staan in de veronderstelling, dat we naar de huiskamer geleid zullen worden. "Gaat U zitten". Zeer tot onze verbazing blijkt de "stal", de huiskamer/ keuken te zijn.
Het geval wordt zeer spaarzaam verlicht door een petroleumlamp. Enfin, praten maar. We komen te weten, dat deze streek de vorige zomer geteisterd is door een watersnood. Ineen paar uur stond het water meters hoog en de automobilisten en de motorrijders werden dusdanig verrast, dat ze hun machines in de steek moesten laten.
12.
Ook onze gastheer had een flinke schade door de watermassa's bekomen. Inmiddels heeft onze gastvrouw een mengsel gebrouwen dat koffie moet heten en na een kroes van dat vocht naar binnen gewerkt te hebben nemen we afscheid.
kamp 8
maandag 9 juni
een pas gemaaid hooiveldje over een beek. Spek van de buren. en de volgende ochtend een boze boer.
2.230 km sinds Volendam
10/6.
"Wordt eens wakker" "Ik denk dat onze buurman er nu al weer is", bij deze woorden van m'n vrouw kijk ik op m'n horloge en besluit, dat het rijkelijk vroeg is voor een visite, 7 uur 's morgens! Buiten horen we echter iemand staan te zwammen en dus gaat m'n slaperige hoofd om de hoek en ik kijk schaapachtig naar een verbolgen boer, die mij vertelt, dat ik als de gesmeerde bliksem van z'n land af moet gaan etc. etc.....
We besluiten de boer de boer te laten en eerst eens te gaan ontbijten, omdat de tent nog niet droog is en om diezelfde reden ga ik m'n logboek bijwerken. M'n relaas kan echter niet beëindigd worden want de boer komt weer op hoge poten naar ons toe, neemt het nummer van de motor op en snauwt dat we zorgen moeten binnen 5 min. vertrokken te zijn.
Natuurlijk vertel ik hem, dat we niets beschadigen, geen rommel maken en dat we zeker niet van plan zijn de rest van onze vacantie hier door te brengen, maar vertrekken zullen zodra de tent droog is.
Hij gaat de polizei halen! Voor alle zekerheid dragen we het hele geval maar over het bruggetje, naar de wegberm, die hier nogal breed is. Natuurlijk had het niet gehoeven want na een half uur komt meneer terug, zonder politie, die zich natuurlijk niet met zulke wissewasjes bezig houdt.
Uiteindelijk heeft, de man met al die drukte, alleen zichzelf benadeeld want het heeft hem zeker een uur arbeidstijd gekost, de gek!
Vrolijk stappen we weer op ons "paard" en voort gaat het weer, Zuidwaarts. De wegen worden nu niet bepaald mooier, als we St. Veit voorbij zijn en over Feldkirchen naar Villach zullen gaan.
Op sommige plaatsen zijn de kuilen echter niet zó diep en talrijk en de natuur is heel mooi, terwijl ook het weer van dien aard is, dat we voor het eerst deze week, de camouflagejassen niet nodig hebben.
Feitenlijk gaan we nu reeds huiswaarts want bij St Veit zijn we al Zuidwestelijk gegaan en nu we Villach passeren gaat het zelfs Westwaarts; langs de Italiaanse grens via Arnoldstein, Kötschach, Sillian zullen we over de Italiaanse grens gaan naar Dobiaco. Leuk als je naar de wegwijzers kijkt, Italiën - Yugo-Slaviën, 5 km! Wat kan je toch ver komen met zo'n plofding.Dobiaco: Toblach. Zuid-Tirol is sinds 1919 Italiaans.
In plaats van naar Wenen hadden we ook rustig Yougo-Slavië een eind binnen kunnen trekken.
naar Kötschach
Na Kötschach krijgen we een kleine stijging (7%), doch daarna volgt een mooie lange daling met 11 hairpins. Vanaf Villach hebben we een prachtig uitzicht op de Karinische Alpen met haar gekamde bergtoppen, overal prachtig mooi en indrukwekkend door z'n kolossaliteit.
Zo snorren we door het Gaildal op de Dolomieten aan en een 20tal km van Verschach, waar we Italië zullen ingaan, vinden we een juweel van een kampeerplaats. Naast ons een donderende rivier, die ons heerlijk in slaap zal wiegen en aan beide zijden hoge bergen.
We zijn, teneinde hier te komen, over een houten brug de rivier overgestoken en staan dus prachtig vrij, een paar honderd meter van de rijweg verwijderd.
kamp 9
dinsdag 10 juni
naast een donderende rivier. een twintigtal km voor de Italiaanse grens.
2.496 km sinds Volendam
11/6.
Nu gaan we Oostenrijk dus verlaten en gelijk aan het verlaten van Duitsland zal ik trachten onze algemene indruk van land en bevolking op het papier te zetten.
Oostenrijk schijnt ons een zeer arm land toe, de bevolking gaat nogal armelijk gekleed, althans waar wij passeerden. Overal zie je hier enorm veel vrouwen buiten werken, vrouwen die schoffelen, harken en spitten in tuinen, hooien en zelfs - wat bij ons zeker als veel te zwaar werk voor een vrouw geldt- maaien ze gras met een zeis, of het zo hoort.
Vooral hier in het Z. deel lijkt ons de behuizing en kleding erbarmelijk en zelfs onze eenvoudige Achterhoek-bevolking leeft weelderig bij hen vergeleken.
13.
Als man kijk je natuurlijk graag of je een aardig kippetje onder de vrouwen kunt ontdekken; wel, de O. vrouwen zijn naar mijn bescheiden mening niet bijzonder knap van uiterlijk. Wie echter van fors gebouwde meisjes x houdt kan in O. prima terecht.
Motorrijders zie je hier natuurlijk ook, maar niet zoveel als in Duitsland en bij ons en heel vaak is aan de motoren een zijspan gekoppeld.
De mensen, die we hier spraken, waren vriendelijk, uitgezonderd ons boertje, van gisteren!
Min of meer weemoedig nemen we afscheid van onze "leste" en ongetwijfeld "beste" kampeerplaatsje in Oostenrijk en al gauw staan we voor de slagboom van de douane, die ook al weer spoedig voor ons omhoog rijst.
Nu begaan we een stommiteit waar we ons later wel om voor het hoofd kunnen slaan. We zouden nl. via Dobiaco gaan maar we rijden zonder erg de zijweg, die naar deze plaats voert voorbij en na enige tijd bekijken we de kaart, bemerken onze vergissing en besluiten dan maar rechtdoor naar Bolzano te rijden; later blijkt, dat we hiermede de beroemde Dolomietenroute missen.
In Brixen hebben we de verrassing van de dag, nee van onze hele vacantie. Het verschrikkelijk dure Italië is met vele dingen goedkoper dan het z.g. goedkope Oostenrijk! Als we dit eerder geweten hadden, zou ons vacantieplan er stellig anders uitgezien hebben.
Enfin, het plan voor een evt. volgende vacantie "over de grens" is geboren..... Inmiddels is de rit die we nu rijden ook lang niet lelijk, langs de Drau, met hoge bergen aan weerskanten. Onze eerste foto op It. grondgebied wordt nu direct geen succes. We stoppen nl. bij een oude poort, waar de weg onderdoorloopt en willen deze fotograferen; terwijl ik het juiste gezichtspunt opzoek, komt onderwijl een soldaat aanlopen en wenkt ons. Afwachtend draai ik mijn filmpje een nummer door.
Vriend militair komt op ons toe en begint tegen ons te koeterwalen en als wij hem beduiden, dat we hem niet verstaan, neemt hij het fototoestel uit m'n handen en wil het open gaan maken.
“Geduldig leg ik uit, dat mijn sluiter na elke foto blokkeert en dat dus eerst doorgedraaid dient te worden voor ik een nieuwe foto kan maken.”
Als de weerlicht trek ik het ding uit z'n handen en probeer hem duidelijk te maken, dat er geen licht bij het filmpje mag komen.
Nu volgt een langdurig geharrewar, waarbij de Italiaan herhaalde malen probeert het toestel in handen te krijgen, hetgeen ik even zoveel malen weet te verijdelen. Gelukkig passeert dan een Duits sprekende grensbewoner, die prompt gecharterd wordt om als tolk te dienen.
Deze vertelt ons, dat we dit punt niet mogen fotograferen, omdat het in de militaire zone xxxxx ligt. "Best, dan rijden we door". "Dat gaat niet want deze militair heeft gezien, dat U de film doordraaide en dus al een foto gemaakt hebt". Geduldig leg ik uit, dat mijn sluiter na elke foto blokkeert en dat dus eerst doorgedraaid dient te worden voor ik een nieuwe foto kan maken.
Onze vriend gelooft het niet en blijft aandringen om in het toestel te kijken. De tolk vertelt ons, dat hij wil kijken of we dat plaatje gemaakt hebben ..... Enfin, na de grasberm geknipt te hebben, bewijs ik, dat ik niet voor de 2e keer kan knippen, maar eerst door moet draaien.
na de grasberm geknipt te hebben
Gelukkig is meneer nu overtuigd en na onze tolk van harte bedankt te hebben smeren we 'em want er komen nog meer uniformen aanlopen.
In Bolzano gaan we benzinebonnen halen bij de automobielclub en daar blijkt het reeds nodig, dat we Franse francs omwisselen voor Italiaanse specie, want we blijven langer in It. dan we gedacht hadden, dat is vast.
Jammer dat onze tijd van thuiskomst zo snel nadert! Na wat door Bolzano getourd te hebben maken we een niet al te steile klim van 1300 m over de Mendolapas en genieten daar van een prachtig uitzicht over Bolzano en het gehele dal.
Als we boven zijn vinden we, zeer tot onze verbazing, een fatsoenlijke kampplaats, wel niet bij een rivier maar een kleine minuut van ons plekje stroomt een waterleidingkraan steeds maar door.
Deze nacht slapen we 1300 m hoog en naar gewoonte even lekker als in ons bed thuis.
kamp 10
woensdag 11 juni
op de Mendola. 1300 m hoog. Een kraan die steeds maar doorloopt.
2.647 km sinds Volendam
een waterleidingkraan steeds maar door
14.
12/6.
Het zonnetje bereikt ons aanmerkelijk vroeger dan in het dal en niet al te laat zitten we weer op de motor om de Mendolapas af te dalen, een afdaling die zeer mooi is, een prachtig gezicht op de Dolomieten met hun besneeuwde toppen.
Ook de verdere rit naar Trento is zeer mooi. Het schijnt hier een soort feestdag te zijn, want nergens wordt gewerkt en overal loopt men in groot xxxxx tenue.Donderdag 12 juni 1952 is Sacramentsdag.
Het schijnt hier een soort feestdag te zijn
In Trento ruilen we cigaretten voor sinaasappelen, heerlijke sappige It. sinaasappels. Ook de vijgen zijn hier erg lekker. Overal zijn hier stalletjes met fruit, vijgen en pinda's langs de straten opgesteld, heerlijk fruit ook en .... niet duur.
Hier in Trento wordt ons vaag plan, om via het Lago di Garda en Como naar Zwitserland te trekken, kracht bijgezet door een Duits sprekende Italiaan, die ons adviseert de rechteroever van dat meer te blijven volgen naar Brescia.
Weldra brommen we dan ook Riva-waarts, voorwaar, een prachtrit, deels onder overhangende rotsen door, met prachtige bloemen op alle plekken waar menselijkerwijs gesproken iets kán groeien.
Riva vinden we een mooieren stad dan Trento, dat doorgaat voor één van de schoonste plaatsen van Italië. Waarschijnlijk leggen wij xandere maatstaven aan dan degenen, die dit niet met ons eens zijn en over smaak valt nu eenmaal niet te twisten.
deels onder overhangende rotsen door
Het Lago di Garda is prachtig en geeft Riva de betekenis, die het heeft als touristencentrum. Het lijkt ons een schoon stadje, in tegenstelling met vele andere Zuidelijke steden.
We wandelen langs het meer en kijken naar de boten, die de haventjes in en uitvaren, beladen met touristen. Even verder is een zwembad en het is een lust de baders en baadsters door het heldere water te zien schuiven.
Het meer is indrukwekkend mooi met z'n donkerblauw-groene kleur en het schijnt ons zeer diep toe.
Vanuit Riva hebben we een schitterend mooie rit naar Brescia over geheel uit de rotsen gehouwen wegen met ontelbare tunnels; hoeveel jaren zou hier wel aan, gewerkt zijn? Tussen de tunnels in zijn overal idyllische parkeerplaatsen waar men een prachtig uitzicht over het meer heeft.
Als we Brescia verlaten is het mooie gedeelte afgelopen, we komen nl. - na het betalen van 100 lires - op de autostrada naar Milaan terecht en kunnen de schoonheid van de monsterachtig grote reclameborden niet erg waarderen.
Met 90 km voor de boeg en een lange rechte weg voor ons, is het logisch dat de gashandel flink "bespeeld" wordt, de snelheidsmeter klimt snel omhoog, 70, 80, 90 en dan ..... terug naar 80. Deze "prachtige" autoweg laat nl. geen hoger tempo toe, ondanks de prima vering van de motor worden we hardhandig door elkaar gerammeld en op een gegeven moment hoor ik zelfs spaken knappen ..... Tot overmaat van ramp raakt reeds op het eerste gedeelte van de weg m'n benzinevoorraad op en langs deze lange weg is geen benzinepomp te vinden.
“op een gegeven moment hoor ik zelfs spaken knappen”
Met behulp van reservetank en tenslotte zelfs van de primus, halen we krap aan het eerstvolgende stadje en tevens de eerste benzinepomp, slechts een 100 tal meters dienen we op lijn twee af te leggen, hè, hè!!!!!!
Vóór Milaan horen we, na een serie golven in de weg, weer spaken rammelen en een onderzoek overtuigt ons, dat we het achterwiel nodig dienen te reviseren. Inmiddels valt de avond en gezien onze krappe tijd besluiten we Milaan te xlaten liggen zoals het ligt en meteen naar Como te rijden.De autostrada Milaan–Como, uit 1924, geldt als de eerste snelweg ter wereld.
Voorzichtig rijdend via autostrada no 2 (45 lires) knorren we naar Como, het is donker eer we daar aankomen en eer we er erg in hebben zitten we al bij de Zwitserse douane. Terug! We hebben nog lires dus 't kan nog even.
Als we een restaurant passeren hoor ik de maag van mijn passagiere zó nadrukkelijk knorren, dat we zonder verder praten de Jawa stallen en eens gaan kijken of de It. restaurants evenzeer meevallen in prijs als tot nu toe alles in Italië.
15.
We schieten een ober aan en vragen wat een behoorlijk diner voor twee personen kost. "Lit. 840 (f. 5.--)" is het antwoord en al gauw zitten we met een bord spagetti voor ons.
Na de nodige lachbuien komt een vriendelijke gèrant ons te hulp want tot onze schande had geen van ons beiden dit heerlijke gerecht eerder gegeten, zodat we de grootste moeite hebben om één van die halvemeter lange wurmen naar binnen te werken, evenzeer tot ons eigen vermaak als tot dat van de andere gasten, die vol leedvermaak ons geworstel aanschouwen.
Na de spagetti volgen gebakken aardappeltjes met fijne sperciebonen plus elk twee heerlijke stukken vlees, kersen toe. M'n vrouw lanceert de opmerking, dat het haar erg mee zal vallen als we dat alles voor f. 5.-- zullen hebben.
Met het afrekenen blijkt altas, dat meneer Lit. 840 de persoon had bedoeld, excl. bediening ad 15%, hetgeen maakt Lit. 1.880.-- ....
Gelukkig mogen we het ontbrekende deel met Zw. frs. aanvullen!
Inmiddels is het half tien en stikkedonker, zodat we ons min of meer benauwd afvragen hoe we er in zullen slagen een behoorlijk kampeerplaatsje te vinden. De motorbewaarder helpt ons echter radicaal uit de moeilijkheden door ons een kampeergelegenheid op te geven, genaamd "Villa Olmo" en warempel, na enig zoeken belanden we bij een soort slot, dat nu als recreatieoord gebruikt schijnt te worden.
We worden verwezen naar het park, dat achter het slot ligt en ontdekken nog een paar tenten, een compleet kampeerterrein dus. Met een zucht van verlichting maken we alles klaar voor de nacht en als alles klaar is lopen we nog even om het slot en werpen een blik door de ruiten naar het prachtige trappenhuis en bewonderen het fontein voor het slot, dat mooi verlicht is en daarna kruipen we, nee niet onder de donsjes want daar is het te warm voor, maar ditmaal onder de lakens, hetgeen ook nog ruimschoots warm genoeg blijkt te zijn. Het schijnt wel, dat het prachtige weer van de laatste paar dagen een einde gaat nemen, want de hemel ziet inktzwart en het rommelt in de verte.
kamp 11
Sacramentsdag 12 juni
in het park van Villa Olmo aan het meer van Como. Te warm voor de donsjes.
3.008 km sinds Volendam
13/6.
't Is nog maar vijf uur in de morgen als ik wakker wordt, Mary pit nog heerlijk, 't is nogsteeds droog maar in de verte hoor ik het zacht rommelen, de donderbui, die gisteravond hing is niet losgebarsten maar schijnt de dag af te wachten. Om 6 uur steek ik m'n arm eens door de opening en voel, dat het bovendoek nog kurkdroog is, dit, gecombineerd met het langzamerhand duidelijker wordend gerommel doet me besluiten "burengerucht" te maken, teneinde de zaak droog in de tassen te krijgen.
In recordtijd is alles ingepakt en voor het begint te regenen dragen we de hele zwik in een soort tempeltje, althans vier pilaren met een koepel.
't Wordt bar slecht weer en na gegeten te hebben besluit ik om m'n achterwiel onderhanden te nemen, 't is er nu een pracht gelegenheid voor.
Pas om 1 uur rijden we weer en hebben nu spoedig Italië achter de rug en daveren de Zwitserse Alpen tegemoet.
Uiteraard is onze kennismaking met Italië zeer vluchtig geweest en kunnen we moeilijk een algemene indruk neerschrijven, die behoorlijk gefundeerd is en daarom zullen we ons bepalen met de mededeling, dat Italië in vergelijking tot Oostenrijk een zeer gunstige indruk bij ons achtergelaten heeft.
Goed geklede mensen, mooie meisjes en knappe mannen, goed bevolkte wegen, uiteraard het best bevolkt met de in korte tijd zo populair geworden xxxx scooter en van alles te koop in de winkels. Natuurlijk weten we niet hoe de gewone man zich kan bedruipen, doch op het eerste gezicht ziet men er daar niet armoedig uit, terwijl de vele fruitstalletjes etc. bewijzen, dat bepaald wel wat geld over blijft voor dergelijke zaken.
Nu rijden we langs het meer van Lugano en via de dam, die de oevers met elkaar verbinden gaat het dwars over het meer, dat mooi diepgroen glanst en als zovele meren hier, omgeven is door zeer mooie bergen.De dam van Melide.
16.
Lugano is een echte touristenplaats, chique en duur, maar erg schoon en mooi, je kunt direct zien, dat je in Zwitserland bent, mooie wegen en schone straten. Hier is natuurlijk weer veel watersport, waterfietsen, zwembaden, bootjesverhuur en noem maar op.
We moeten weer verder en klimmen van Lugano omhoog, richting St. Gotthard, die we vanavond echter niet bereiken want een tiental km voor deze berg rijden we een dreigende bui tegemoet en terwijl de eerste spetters vallen, zien we een geschikte kampeerplaats, weer een bruggetje over en weer vlak bij een stroompje en natuurlijk weer hoge bergen aan weerskanten, terwijl de tent weer op een mooi afgegraasd veld zal staan.
Deze dag, Vrijdag de 13e, is niet zo heel erg gunstig voor ons geweest en om nu met regenweer de bergen in te duiken lijkt ons niet erg, veel van het natuurschoon zou dan immers in sluiers voor ons verborgen blijven.
Vóór we de tent opzetten gaan we klimmen want op dit moment motregent het en de bergen zijn zó dichtbij! Een tiental meters omhoog vinden we een geitenpaadje en nu volgt een klim van meer dan een uur, hoog boven alles uit, we voelen ons echte alpinisten, hoewel er ditmaal nog geen touwen e.d. bijaan te pas komen!
Als we weer op de begane grond terug zijn is de lucht inktzwart dreigend geworden, dat ik Mary verzoek om gauw wat drinkwater te halen en zelf in recordtijd de tent omhoog gooi. Eer alles staat vallen de eerste dikke druppels reeds en ik heb geen tijd om de touwen goed te spannen. Als m'n gade terugkomt zit ik in de tent en zij moppert, kletsnat en niet erg tevreden. Het regent, met bakken komt het water neer, minuten, kwartieren, uren!
Gelukkig heb ik alle spullen die we nodig kunnen hebben in de tent en overwegend, dat we geen van beiden honger hebben - we hebben pas om vier uur in Lugano gegeten- bolt het luchtbed spoedig op en worden de donsjes gespreid, welterusten!
kamp 12
vrijdag 13 juni
aan een stroompje onder de Gotthard. Het regent. „minuten. kwartieren. uren!”
3.136 km sinds Volendam
156/6
Gisteren warempel geen tijd gehad om te schrijven en dat wil wat zeggen. Toen we opstonden was de lucht strakblauw en spoedig kwam de zon onze natte spullen drogen, zodat om half negen de zaak alweer achterop de motor zat.
't Was Zaterdag en aangezien we Maandag thuis xxxxxx moeten zijn, hadden we niet zo heel erg veel tijd meer dus kreeg de twin de sporen en bracht ons in een vloek en een zucht aan de voet van de St Gotthard.
Nu volgde een rit, die ons nooit meer uit het geheugen zal gaan, eerst over de mooie weg de St. G. op, via 45 haarspeldbochten slingerden we omhoog en nog wel erg hoog, 2110 m.
Een mooie pas, die voor elke motor en elke rijder gemakkelijk te beklimmen is, mooie vergezichten belonen de rijders.
Vanaf de Gotthard ging het naar de Furkapas, die lastiger en hoger bleek te zijn, 2432 m, maar ook hiermee had de twin niet de minste moeite en vrolijk grommend snelde hij omhoog, de vergezichten werden mooier en mooier en witter en witter de sneeuw en dan .... stoppen, sneeuw op de weg!
stoppen, sneeuw op de weg!
En jawel, de Furkapas bleek nog gesloten te zijn en een inspectie leerde ons, dat een 30tal mensen bezig waren het laatste obstakel van een 50tal meters lengte op te ruimen. Op onze vraag "hoe lang nog" hoorden we, dat we nog een uur of drie zouden moeten wachten!
“toen de zaak in het ravijn dreigde te storten was alras nummer drie bij de hand”
"Maar gauw terug," zei Mary, doch haar eigenwijze echtgenoot wist natuurlijk beter en vertelde, dat de weg terug nog niet uitgevonden was. "Toch geen zin om 3 uur te wachten". "Ik ook niet, we gaan erover" "Kan niet" "Zal je zien" En met behulp van een paar pakjes cigaretten werd ik door twee mensen geassisteerd en toen de zaak in het ravijn dreigde te storten was alras nummer drie bij de hand om de zaak te klaren.
Behouden kwamen we erover en behouden kwamen we aan de voet van de berg, over de nog niet geheel en al opgeruimde weg, die nog duidelijke sporen van de winter toonde, langs een marmerberg, die later bleek van ijs te zijn, een prachtige gletscher. Aan de voet van de berg werden we door een aantal automobelisten bestormd met de vraag "Istie open?"De Rhônegletsjer, bij Gletsch.
17.
"Nee" "En U dan?" "Gesleept, U mag nog een paar uur wachten" En stilletjes dachten we, lekker!
Zo waren we dit jaar de eerste gemotoriseerde touristen, die over de Furkapas kwamen, zij het dan niet geheel en al, op eigen kracht.
Toen de Grimsel, niet zó hoog als de Furka maar veel grimmiger, geheel in de wolken en massa's sneeuw langs de weg, ijskoud!
Hier hebben we de snelste afdaling van ons leven gemaakt om weer een beetje warmte te vinden, 80 op de rechte stukken op een niet al te beste weg.
Wel, daarna begon de eigenlijke thuisreis, via Meiringen, Luzern en Basel snorden we reeds om half vijf over de Franse grens en even voorbij Than vonden we het kampeerplaatsje waar we nu zitten, 3 passen en 350 km op één dag, niet zo heel erg gek voor een zwaar beladen 350 cc motor lijkt me.
kamp 13
zaterdag 14 juni
even voorbij Thann in de Elzas. Drie passen en 350 km op één dag.
3.448 km sinds Volendam
Nu is het dus Zondag en onze voorlaatste vacantiedag. Het weer is prachtig en we besluiten vandaag in Frankrijk te blijven, doch een punt uit te zoeken vanwaar onze thuisreis niet gek lang zal zijn.
We hebben reeds moeten constateren, dat Frankrijk sinds verleden jaar veel duurder is geworden, een rolfilm b.v. f. 1.25 op f. 1.50 d.i. dus meer dan 15%. Nee Frankrijk is zeker niet goedkoop meer.
Enfin, lang blijven we hier toch nietxx en weldra brommen we dwars door de Vogezen en daarna in snel tempo recht op Reims aan. Van Reims naar Vervins langs enorm uitgestrekte korenvelden, kilometers lang.
dwars door de Vogezen
Voor ons is dat niet zo leuk, omdat het voor ons tijd wordt om de tent op te slaan. Pas 6 km voor Vervins vinden we een plekje, dat ermee door kan, niet ver van een dorpje, zodat er zeker wel drinkwater te bemachtigen zal zijn.
Een vriendelijke Elzasiche helpt ons daaraan, doch we moeten toch bijna 10 minuten lopen teneinde dit te bemachtigen. Als we klaar zijn om te eten komt onze vriendelijke buurvrouw ons een schotel brengen, die gevuld blijkt te zijn met aardbeien en radijs, vergezeld met de wens, dat het ons goed moge smaken. Het smaakt ons prima!
Als we de schotel terug brengen worden we uitgenodigd om binnen te komen. Bij koffie en later wijn wordt een zeer geannimeerd gesprek gevoerd en het is bijna twaalf uur als we afscheid nemen van deze zeer vriendelijke lui.
kamp 14
zondag 15 juni
6 km voor Vervins. Aardbeien en radijs van de buurvrouw. koffie en wijn tot bijna twaalf uur.
3.945 km sinds Volendam
156/6
De laatste paar dagen zijn we vele vacantiegangers tegen gekomen welke volgens hun kentekenen uit Nederland komen, auto's bij auto's maar, wat ons feitelijk erg verwonderdxx was, dat we niet één motor uit Holland tegemoet xx reden.
Daaraan denken we als we in straf tempo de laatste paar honderd km 's Noordwaarts rijden, trots en gelukkig met onze trouwe bromtol, die ons zo zeker en vlot een dikke 4.000 km door verschillende landen gedragen heeft, man en vrouw plus tent, kookgerei, luchtbed enz. enz, een hele vracht.
Vlak bij huis, op de gehele afstand bekeken tenminste, dreigt de zaak nog even mis te gaan want wederom rammelen spaken kapot, bij Rotterdam zijn het er elf en bij Rijswijk al 14, terwijl het achterwiel raak gaat lopen.
Beers brengt echter uitkomst door een reservewiel te monteren en met amper een uur vertraging snorren we Amsterdam binnen, constateren, dat de IJtxxx IJtunnel nog altijd op zich laat wachten, spuiten vrolijk langs de zeedijk op ons uitgangspunt aan, gut, wat zijn onze bloemetjes gegroeid!
Toen de contactsleutel voor de laatste maal tijdens deze vacantie de twin tot zwijgen bracht wees onze teller- geijkt-, dat we zo zonder erg x 4.400 km gedraaid hadden.
„Toen de contactsleutel voor de laatste maal tijdens deze vacantie de twin tot zwijgen bracht, wees onze teller – geijkt – dat we zo zonder erg 4.400 km gedraaid hadden.”
"Wat zegt U, denkt U dat het niet meevalt met weer en wind op zo'n motor? Geloof U maar gerust, dat we zeer, zeer gaarne een wereldreis op onze twin zouden willen maken niet alleen, maar het ook zouden dúrven, met tent en al.
Ja en dit is het besluit, het gevaar xx van zulke tochten is, als je 't eenmaal hebt gedaan, wil je steeds méér en steeds verder, luister dus naar m'n wijze raad motorvrienden, "begin er nooit aan", geef Uw vacantiegeld aan mij en laat mij 't voor U doen!"